OVER CAESAR

‘Want Caesars’ rouwplechtigheid is een van de belangrijkste gebeurtenissen uit de Nieuw Testamentische geschiedenis. Van klaagrituelen bij lijdende en stervende goden was sinds lange tijd al sprake in de antieke oriënt. Maar hier zijn de lijdensgevoelens verbonden met de gewelddadige dood van een mens van vlees en bloed, en deze mens is de moedigste politicus die de antieke oudheid ooit heeft gekend. Bij Caesars’ lijden en dood wordt het politieke evangelie van zijn vergevinsgezindheid tot grote droefheid, een aanklacht en een roep om gerechtigheid. Niettemin wordt hier vooruitgelopen op bepaalde motieven die – al 75 jaar voor de dood van Jezus – later een grote betekenis krijgen in de Goede-Vrijdag liturgie van de Roomse mis’

  • Ethelbert Stauffer, theoloog

‘Cæsar was thoroughly a realist and a man of sense; and whatever he undertook and achieved was penetrated and guided by the cool sobriety which constitutes the most marked peculiarity of his genius. To this he owed the power of living energetically in the present, undisturbed either by recollection or by expectation; to this he owed the capacity of acting at any moment with collected vigor, and applying his whole genius even to the smallest and most incidental enterprise; to this he owed the many-sided power with which he grasped and mastered whatever understanding can comprehend and will can compel; to this he owed the self-possessed ease with which he arranged his periods as well as projected his campaigns; to this he owed the “marvelous serenity” which remained steadily with him through good and evil days; to this he owed the complete independence which admitted of no control by favorite, or by mistress, or even by friend.’

  • Theodor Mommsen, classicus

‘He fought his battles to establish some tolerable degree of justice in the government of this world; and he succeeded, though he was murdered for doing it.’

  • Anthony Froude, schrijver

‘Caesar is het symbool geworden van twee gedenkwaardige en samenvallende overgangstijdperken uit de geschiedenis van de mensheid. Zijn leven was op de drempel van beide, voor beide zou men hem – hoe anachronistisch ook – enige verantwoordelijkheid kunnen toedichten. De eerst overgang was van de ‘heidense’ naar de christelijke wereld, de tweede van de Romeinse republiek naar het principaat van Augustus en dus naar zijn keizerrijk. In beide gevallen zou Caesar gezien kunnen worden als, hetzij een vernietiger, hetzij een stichter, of als een vernietiger en stichter tegelijk.’

  • Peter Baehr, socioloog
%d bloggers liken dit: