KNAW

logo.png

De KNAW stelt dat wetenschap over feiten moet gaan. Binnenkort bereidt men een debat-bijeenkomst voor over dit onderwerp. Klaarblijkelijk is er een snaar geraakt, want het instituut is bedolven onder de reacties, mede naar aanleiding van eigen publicaties:

Geachte mevrouw, mijnheer,

Hartelijk dank voor uw reactie op het opinieartikel Wetenschap is niet ‘maar een mening’ van José van Dijck en Wim van Saarloos. De hoeveelheid mails die zij ontvingen is te groot om iedere schrijver persoonlijk te kunnen antwoorden. Onze excuses daarvoor.

De KNAW is voornemens binnenkort een debatbijeenkomst over dit onderwerp te organiseren. Daarbij zal het vooral gaan over de vraag hoe wetenschappers en wetenschappelijke instituties kunnen stimuleren dat de discussie over actuele onderwerpen wordt gevoerd op basis van feiten. We zullen u te zijner tijd graag voor deze bijeenkomst uitnodigen.

Dat wat voor de ene wetenschapper klaarblijkelijk een feit is, blijkt voor een ander juist geen feit. Of: een niet relevant verklaard feit.  En zo schiet het niet op. Heeft men bijvoorbeeld wel respect voor de andere expertise, discipline? Zonder gebruik van dezelfde methoden en technieken, is de wetenschap immers in aap gelogeerd? We kennen inmiddels het felle debat over de mogelijke opwarming van de aarde en de rol van Co2 daarin, waarbij standpunten en conclusies ver uiteenlopen. Voor dit eenvoudige blog een andere casus waar eenzelfde fenomeen zich voordoet.

Taalkunde

Het is qua data trouwens vrij eenvoudig: er is een klassieke tekst in het Latijn en in het oud-Grieks. Stel nu dat er veel overeenkomsten zijn tussen deze twee oude teksten, zoals iemand (FC) beweert, en dat met een relatie tussen deze teksten een nieuwe visie op het ontstaan van het Christendom manifest wordt. Dat is interessant, wetenschappelijk interessant zou je denken. Zou er een nieuwe feitelijke grondslag kunnen worden blootgelegd? Je zoekt het uit, als documentairemaker en journalist. In mijn geval pakte ik o.m. het vliegtuig en bezocht een aan de Sorbonne gepromoveerde taalkundige (FK) die zich had verdiept in de taalkundige materie en de theorie van (FC). Hij was op camera – en eerder ook op schrift – onder de indruk en achtte alle voorbeelden die een relatie veronderstellen tussen de teksten plausibel, significant. De geleerde stelde:

‘For me it was a shock. This is a shift of paradigm in the history of religion.’

Deze gepromoveerde taalkundige (FK) schreef het voorwoord van het boek van (FC), wat ook nog interdisciplinair door anderen werd ‘begutacht’. Anderen, zoals de classici (GJ en HS) hier te lande en wetenschappers (PC, AK, TvdD, geen experts), waren ook onder de indruk van de verklaringskracht van dit uitgangspunt. Goed, er is een documentaire verschenen en bijdragen in kranten en tijdschriften met een voortdurend  publiek debat tot op de dag van vandaag. Het gaat hier om een nieuw paradigma.

Unknown.jpegPublicaties

Feit is dat de eerder genoemde (FC) in het laatste decennium, ook samen met anderen (AE), in staat is gebleken een stroom van wetenschappelijke artikelen te publiceren in archeologische, theologische en oudheidkundig – wetenschappelijke tijdschriften, in Frankrijk (Engels), Spanje, Zwitserland en Italie. Ook aan universiteiten mocht hij een voordracht houden en werkt hij samen met de absolute wereldtop qua archeologie en beeldhouwers (SB). De theorie van (FC) heeft klaarblijkelijk een voortschrijdende verklaringskracht, die is voorzien van vakmatige goedkeuringen, opmerkingen, argumenten met voetnoten of advies van wetenschappers die aan universiteiten werken of wetenschappelijke publicaties op hun naam hebben. (o.a. GS, GL, CB, RB, DF, HH, JJM, RM, MW, ES, LC, RP, SR, BH, BS, FH, DL, ACS, JMH, RMJ, MD). Ook publiceerde men zelf wetenschappelijke artikelen over de theorie. Wie hun werk serieus bestudeert  komt Carotta et al. tegen.

Tegenstanders

Maar er zijn ook wetenschappers die twijfelen, zoals (AP), die uiteindelijk de theorie niet wil volgen en deze verwerpt. Ook zijn er wetenschappers die de theorie direct afwijzen en hun conclusies bestendigen in artikelen, zoals (AvH, HV, HdJ, BJLP en RvdS). Van de kant van Nederlandse geleerden die zich tegen de theorie keren is met name en veelvuldig publiekelijk het ad-hominem argument gehanteerd: charlatan, pseudowetenschap, apekool, ‘idiote’, ‘kokhalzend’, fantast, een hele lijst van guilt by association, etc. Met name wordt het taalkundige gehalte van het werk van (FC) in twijfel getrokken door mensen die deze expertise, ook naar eigen zeggen, zelf niet bezitten. Er vinden zelfs beledigingen plaats die de leeftijd (!) of de nationaliteit (!) van met (FC) samenwerkende wetenschappers in twijfel trekken, naast intimidaties zoals het frusteren van onderzoek c.q. belemmeren van journalistiek werk. Een enkeling uit het veld van tegenstanders kan volstaan met: ‘…kan men met geen mogelijkheid serieus nemen.’ (NTT69/2-zomer 2015) Een conclusie van VU-hoogleraar Bernard Jan Litaert Peerbolte. Hij levert geen argumenten, hij onderbouwt niets. Wij moeten maar op de hooggeleerdheid vertrouwen dat het zo is. Als wetenschapper zou hij argumenten moeten leveren, temeer omdat het werk van Francesco Carotta in diverse wetenschappelijke tijdschriften is verschenen door de jaren heen. Patrick O’Brien-hoogleraar theologie Robin M Jensen verwijst in haar boek The Cross: History and Controversy keurig naar het werk van Carotta. Zijn al die tijdschriften niet serieus te nemen? Zijn die peer-reviews ondeugdelijk? Niets, geen argument. Het weer is mooi omdat ik het zeg. Nu komen we op een cruciaal punt: zijn we hier niet zelf aangekomen bij pseudowetenschap? Bij zomaar een mening? Is zo iemand zelf nog wel serieus te nemen?

Verdachtmaking

Van een net en fair debat – veel is terug te vinden op internet – is hier geen sprake. Zo gaat het van kwaad tot erger. Waar is hier het zelfreinigend vermogen van de wetenschap? Nog belangrijker: wiens credibility telt er? Die van de zwartmaker of de zwartgemaakte? 

Unknown-1.jpeg

De KNAW stelt dat wetenschappelijk debat over feiten moet gaan. Maar hoe is een consensus te bereiken als een gemeenschappelijk aanvaarde methodologie en wetenschappelijk fatsoen ons niet naar die te delen feiten brengt? Zo lijkt de wetenschapper ten prooi gevallen aan hooliganisme. Sommige inzichten en hun toebereiders moeten klaarblijkelijk  door wetenschappers publiekelijk bekogeld worden met blikjes en vervloekingen, zonder serieuze wetenschappelijke weerlegging.

 

De documentaire ‘The Gospel of Caesar’ is hier te downloaden.

 

%d bloggers liken dit: