Gepost door: dejister | 24 maart 2010

Rome 15 maart 2010 (1)

Ze komen aanrijden in hun autootje met een traagheid die overal ter wereld hoort bij gemeentewerkers.  Langzaam trekken ze langs de crematieplek van Julius Caesar en komen hortend tot stilstand. Dan zitten ze nog even met z’n drietjes stil in de auto. Hun handelingen wijken, ook hier op het Forum Romanum,  niet af van het algemene patroon qua ‘kalmpjes aan’. De chauffeur kijkt op zijn horloge en voor een buitenstaander vat het vooroordeel post dat men het  in de cabine heeft over de tijdspanne tot het middagmaal. Want zo zien we ze toch: al shagrokend de tijd dodend totdat het ‘schaft’ is of ‘einde werkdag’. En hoewel het vandaag de sterfdag is van de grootste Romein, zij zullen hun gang als gemeentewerkers heus niet laten verstoren. Op de laadbak liggen afgezaagde struiken,  maar bovenop dit verdorde groen prijkt een middelgrote krans van laurier. Het mocht niet veel kosten, maar het is een nieuw signaal van de gemeente van Rome en de instelling die het Forum Romanum beheert. Een krans voor Caesar. Er zal een hele administratieve procedure aan vooraf zijn gegaan en uiteindelijk is het dit dan geworden.  Maar hoe hang je een krans op? Peinzend loopt de gemeenteman rond met het ereteken onder zijn arm. Een klassieke frons verraadt een intens denkproces. Aan een houten ezeltje is niet gedacht…. De krans kan ook niet op de grond worden gezet…Ook kan dit teken niet op het graf worden gelegd, want dan zou het worden bedolven onder de bloemenzee die men kan verwachten op een dag als deze… Er is stamelend overleg met zijn mede-werkers. Een van hen blaast zuchtend de rook uit. Een zekere spanning maakt zich van het drietal meester, want hoe te handelen. Hoe gaat het in dit soort gevallen? Dan is er de directe chef der gemeentewerkers die het commando moet geven. En inderdaad, alsof het een draaiboek betreft,  daar komt de chef. Hij inspecteert het probleem en neemt een besluit na ampel beraad met zijn onderschikten. En ja hoor, er wordt een hamer gehaald en een spijker gezocht. En met ferme slagen wordt de krans tegen het klassieke monument gespijkerd. De stalen echo weerklinkt tegen de al te kwetsbare oudheden, die niemand mag betreden.  Zo, die hangt! Dat is zeker.

Foto: Tommie Hendriks

Advertenties

Categorieën

%d bloggers liken dit: