Gepost door: dejister | 23 april 2009

Rome 15 maart 2009 (2)

068-dsc02186

Voor iemand die geen Italiaans verstaat, lijkt het alsof bij elke pauze er een eind is gekomen aan de voordracht van de nette heer. Hij laat een plechtige stilte vallen, alsof hij zijn toehoorders de kans wil gunnen de diepte van zijn woorden te overdenken, maar dan klinkt al weer een nieuw staccato. Minstens drie kwartier moet hij hier nu zo staan, zonder papier, zonder lessenaar, zonder glaasje water. Een universum van details moet zich achter zijn heldere ogen schuilhouden.  Iemand uit zijn schare kijkt op het horloge, een vrouw zoekt iets onbestemds in haar laktas. Hoever zijn we inmiddels met de moord? Neemt de vertelling niet meer tijd in beslag dan de aanslag zelf? We weten toch de afloop? De spreker kromt voorover en fluistert naar de gezichten. Stelt qua toonzetting een retorische vraag. Het vraagteken hangt boven hun hoofden, ze kunnen er allemaal bij. Men knikt instemmend: ‘Giulio’, inderdaad.

069-dsc02187

Op de hoek van het monument heeft zich inmiddels een andere groep geformeerd, minder chique gekleed dan de eerste groep. Een groep kunstenaars, zo te zien. Ook hier klimt iemand op een steen, ook hier neemt iemand het woord en steekt van wal, in volume de andere spreker veruit overtreffend. Maar de sprekers horen elkaar niet, ze spreken voor zich. Zijn volgelingen draaien zich mee met zijn gebaren: dáár en dáár en dáár…. Men knikt ook instemmend en ook deze voordracht lijkt voorbestemd geen detail van de aanslag op Caesar te zullen missen.

088-dsc02210-kopie

Nu treedt er een derde in de spreekwoordelijke arena van sprekers: het is de man met de alpino. Hij maakt deel uit van een groep mannen die, onder leiding van een chique heer met een stok, al hun opwachting maakte bij het monument en zichtbaar ontstemt was over het te laat arriveren van enkelen uit hun gezelschap. Maar na de hereniging van allen en door elkaar op de schouder te slaan, kiest deze derde spreker het hoogste punt op de steenformatie voor het monument. In zijn hand zwaait hij met een rood boek, wat te lang gesloten blijft tijdens zijn oratie. Nadat hij zijn bril uiteindelijk in een van zijn zakken heeft weten te vinden, algemene hilariteit natuurlijk, leest hij er met veel pathos uit voor.


118-dsc02245-kopie

Drie betogen wedijveren nu met elkaar: drie tenoren door elkaar, ieder een eigen aria. Nooit duurde een toespraak zo lang. Nooit was het zo luidruchtig bij een crematie.

148-dsc02284

Alle foto’s (c) Tommie Hendriks

Advertenties

Categorieën

%d bloggers liken dit: