Gepost door: dejister | 21 april 2009

Rome 15 maart 2009 (1)

foto-rome-jan
Klik in de foto voor een vergroting

Het is nu rond half negen in de ochtend. Op het Forum Romanum worden de vale schaduwen steeds korter. Een enkeling waart al langs de resten van twee millennia opgestapelde geschiedenis. Op de Via dei Fori Imperiali hoor je groepen schoolkinderen die op weg zijn naar de kaartverkoop. Hun juffen houden een stok in de lucht met een zakdoek. De sterfdag van Caesar, de idus van maart, valt dit jaar op een zondag. Samen met Tommie Hendriks -de schrijver van ‘Rouw en razernij om Caesar’ (een studie waarin hij minutieus de drie dagen na Caesars moord heeft onderzocht)- gaan we al vroeg het Forum op langs de kerk van San Lorenzo in Miranda,  in oorsprong een vroegere antieke tempel. Aan dit gebouw is de continuïteit van een traditie zichtbaar: een vroegere Romeinse tempel is Roomse kerk geworden.  Hendriks is een man van getallen, van statistiek en met een fotografisch geheugen. Hij heeft voor zijn boek met een stopwatch de afstanden in kaart gebracht die de hoofdrolspelers tijdens de tumultueuze drie dagen hebben afgelegd: Brutus hier, Marcus Antonius daar.., en daar -buiten het Forum- de  moord  en hier het tropaeum met de levensechte wasfiguur van het doorstoken lichaam van Caesar. Geen vierkante meter op het Forum Romanum is aan zijn oog ontsnapt, elk kwartier in de nasleep van de moord is door hem beschreven. Zwijgend zitten we bij de plek waar het lichaam van Caesar is verbrand, zo’n tweeduizend jaar eerder. Klinkt de echo van hem nog door in het nu?  In het getoeter van Rome in 2009? In de audiofoon die toeristen straks, alsof aangesloten op een TomTom, weer van de ene historische plek naar de andere stuurt? Een grote hoeveelheid bloemen prijkt inmiddels op zijn crematieplek, een niet meer dan een overhuifde hoop bruine stenen achter een klein hek. Wat voor dag gaat dit worden?  In de verte komt een man aanlopen, gekleed in een motorpak.

dsc021631

In de ene hand de helm, in de andere hand een gevlochten kransje met tulpen. Hij klimt over het hek en drapeert het kransje tussen de andere bloemen die al op het monument liggen. ‘Ik ben geen Italiaan maar een Iraniër, maar toch is hij voor mij de grootste man uit de geschiedenis’, zegt de motorman eerbiedig in mijn camera, met de helm plechtig onder zijn arm. Even zie ik een Romeinse soldaat. Dan komt er een priester aanlopen, draalt rond het monument en schiet naar binnen. Als hij weer naar buiten komt wil hij niet dat ik hem vragen stel en loopt snel door, verdwijnt in de menigte scholieren. Een Brits sprekende dame legt met zorg bloemen neer op de stenen afscheiding. Dan klautert een goed uitziende oude heer op de verhoging naast het monument en spreekt een gevolg toe: net geklede Italianen, vrouwen met sieraden, mannen met mooie schoenen. Zichtbaar lieden uit betere kringen. De man spreekt in een vurig Italiaans over de moord op ‘Giulio’. De armen maaien dwingend over zijn toehoorders, de vinger priemt naar de plekken van de gebeurtenissen. In de verte hangt al weer een stok met een zakdoek in de lucht. In het geroezemoes stijgt zijn naam op in vele talen.

Alle foto’s (c) Tommie Hendriks

Advertenties

Categorieën

%d bloggers liken dit: