Gepost door: dejister | 7 december 2008

De vliegende Paus

images

Je staat op het strand en je kijkt naar de ondergaande zon. Dat doe je natuurlijk nooit alleen, daarvoor leg je een arm over de schouder van iemand en drink je er een glas bij. En je fluistert dan:

‘Prachtig hè, die ondergaande zon?’

En terwijl je zo staat te genieten van het langzaam zakken van die immense grote vuurbol die achter de horizon van de zee verdwijnt, word je overmeesterd door grote gevoelens. De ondergaande zon, tja… Nu sta je weer op het strand en kijk je weer naar de ondergaande zon. Dat doe je natuurlijk nooit alleen, daarvoor leg je een arm over de schouder van iemand en drink je er een glas bij. En zij fluistert dan:

‘Prachtig hè, die draaiende aarde ten opzichte van de zon?’

En terwijl je de aarde zo langzaam ziet wegdraaien, zodat de zon niet meer voor jou zichtbaar is achter de horizon van de zee, kijk je in je wijnglas en krijg je het ineens koud in de korte broek. De draaiende aarde. Wordt het zo’n weekend? Het wetenschappelijk paradigma verliest het maar al te vaak van de sociaal aangekoekte blik. Ik weet wel dat mijn hart niet meer is dan een pomp, dat onze Dudok – die anderen toeblaft – niet meer is dan een prut van cellen, dat de relatieve afstand tussen de elektronen en atoomkern in het stuur van mijn fiets groter is dan de afstand tussen de Aarde en Mars, dat ik zelf een natuurkundige golf of een natuurkundig deeltje ben. Maar willen we dat weten?
Niet zelden schakelen we het wetenschappelijke paradigma uit met een onzichtbare afstandsbediening. Het mag soms even meedoen als we bijvoorbeeld op de operatietafel liggen en de fluctuaties van golven en wijzertjes aangeven wie we nog zijn.

‘Kees leeft nog, zie je wel?’

Maar als de operatie is gelukt en er veel snijbloemen op het kastje staan gedrapeerd, er hevig wordt gekust, raken de h-waardes en de cardiogrammen al snel weer op de achtergrond. Nog even en ome Kees staat weer in dezelfde tuin te schoffelen, waar hij onwel was geworden. Waar twee paradigmata heftig met elkaar lijken te strijden is, wanneer de Paus met zijn vliegtuig landt en zwaaiend in de deur verschijnt. Enerzijds is er de Paus, leider van een wereldkerk, die een spiritueel-, religieus- en niet-wetenschappelijk onderbouwde zijnsorde voorstaat, en aan de andere kant is er het vliegtuig, wat een uiting is van hoogwaardig wetenschappelijk en technologisch denken. Die twee werelden staan tegenover elkaar. Maar de Paus blijft de Paus in de deur van de straaljet. Ik heb me wel eens afgevraagd wanneer de Paus ophoudt Paus te zijn in de perceptie: zou hij bij een tocht om de maan – pauselijk astronautenpak – toch bij terugkeer op aarde nog Paus zijn? Zouden de CNN’s van deze wereld met dezelfde ernst als bij een normale aankomst op een luchthaven, deze Pauselijke ruimtereis ook zo verslaan? Of zou dan het wetenschappelijke paradigma het winnen van het andere, als hij zijn ruimtehelm afzet om antwoord te geven op de vraag of de maan ook een hemel heeft? Blijft gissen.

pauskust0

Advertenties

Categorieën

%d bloggers liken dit: